കോട്ടുവാ

ഒച്ചപ്പാടുകളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്
മിച്ചമാവുന്നൊരിത്തിരി മൌനത്തില്‍
കണ്ണടച്ച് നിവര്‍ന്നൊന്നുറങ്ങാനും
ഇനിയുമൊത്തിരി കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ

ചടങ്ങുകളൊക്കെ കഴിയുവോളം
ചാവടിയിലിരുന്ന് ഉറക്കിളച്ച ഓര്‍മകളെ
പഷ്ണിക്കഞ്ഞി കുടിപ്പിച്ച് പടിയിറക്കുവോളമെങ്കിലും
ഇവിടൊക്കെയിങ്ങനെ കത്തിനിന്നേ പറ്റൂ

എന്നുവച്ച്
കഴിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞൂന്ന് കേള്‍ക്കുന്നതല്ലാതീ
കഴിയലൊന്നങ്ങോട്ട് കഴിയുന്നില്ലല്ലോന്ന്
ചിതതന്നെയിങ്ങനെ കോട്ടുവായിടുന്നത്
ഒരു ചാക്കാലവീടിന് ചേര്‍ന്നതാണോ!

ഫ്ലാഷ് ന്യൂസ്

മുങ്ങിച്ചാവാന്‍ എടുത്തുചാടിയത്

മരുപ്പച്ചയിലേക്കായിരുന്നു

മരണം

അപകടനില തരണം ചെയ്തെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട്

ഒറ്റ സ്നാപ്പില്‍

വീട് വച്ചതുകൊണ്ടിനി
ആത്മകഥയെഴുതി മെനക്കെടണ്ട

അപൂര്‍ണ്ണതകളും അപര്യാപ്തതകളും കൊണ്ട്
ദുരൂഹമാക്കപ്പെട്ട ദുര്‍വ്യയം
ഒറ്റ സ്നാപ്പിലൊതുക്കാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ!

പാവം പാവം രാജകുമാരന്‍

പട്ടിണിയെന്തെന്ന് സ്വയമറിയുവാനാണ്

പരിവട്ടനാട്ടിലെ രാജകുമാരന്‍

സ്വരക്ഷാഭീഷണികള്‍ മറികടന്ന്

പെട്ടെന്നൊരു പകല്‍ പട്ടിണിയിരുന്നത്

വാച്ചു നോക്കി അപ്പപ്പോ

വയറ് ചൂളം വിളിച്ചതിന്റെ

വ്യംഗ്യങ്ങളെ വിവര്‍ത്തനം ചെയ്തത്

അസ്തമനത്തോടെ ഉപവാസം മുറിച്ച്

പ്രജകളെയും പത്രക്കാരെയും വിളിച്ച്

പട്ടിണിപ്രഭാഷണം തുടങ്ങിയത്

“വിശപ്പ്

അത്യുദാത്തമായൊരു

ദാര്‍ശനിക അനുഭവമാണ്

ഉടലിനെയും ആത്മാവിനെയും

പുതുക്കിപ്പണിയുന്ന ജീവശാസ്ത്രമാണ്

അവനവനിലൂടപരനെയും

ലോകത്തെത്തന്നെയും കാട്ടിത്തരുന്ന

വയറ്റുകണ്ണാണ്

ഉദരനിമിത്തം കുടലിലൂടെ

‘ഈ ലോകഗോളം തിരിയുന്ന മാര്‍ഗം’

വരച്ചടയാളപ്പെടുത്തിയ

റൂട്ട് മാപ്പാണ്

ഷുഗറ്, കൊളസ്ട്രോള്‍ ഇത്യാദിയായുള്ള

ശൈലീജന്യരോഗങ്ങളില്‍ നിന്ന്

കാത്തു രക്ഷിക്കുന്ന അകം വൈദ്യനാണ്

അതുകൊണ്ടെന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ

നിങ്ങളെത്ര അനു ഗൃഹീതരാണ്”

ആപ്പിള്‍കവിളുള്ള യുവരാജകുമാരന്‍

കരുവാട് പോലത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങളെത്തൊട്ട്

അരമനയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകവേ

കണ്‍നിറഞ്ഞ പ്രജകള്‍ പരസ്പരം പറഞ്ഞു

“തങ്കമനസ്സുള്ളയീ പൊന്നരചനുള്ളപ്പോ

അരിയെന്തിന് തുണിയെന്തിന്

പണിയെന്തിന് മക്കളേ...”

കാറ്റിലെ ഈര്‍പ്പത്തെക്കുറിച്ച്....

കാറ്റിന്റെ മൂളിപ്പാട്ടങ്ങ്

ദൂരത്ത് കേട്ടാമതി

മണല്‍ പരപ്പിലെ തരികളോരോന്നും

മോഹം കൊണ്ട് തുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങും

തെന്നലിന്റെ അലകള്‍വന്ന്

മൃദുവായൊന്ന് തൊട്ടാമതി

മണ്‍കിടക്ക വിട്ടെഴുന്നേറ്റ്

മരുപ്പച്ചകള്‍ നൃത്തം ചവിട്ടാന്‍ തുടങ്ങും

വിരല്‍ പിടിച്ച്

പെരുവിരലിലൂന്നിച്ച്

കാറ്റൊന്ന് വട്ടം കറക്കിയാമതി

മരുഭൂമിയിലുന്മാദം

മണല്‍ ചുഴികളാവാന്‍ തുടങ്ങും

പൊടുന്നനേയാവും

ആഘോഷമുടന്‍ നിര്‍ത്തി

മടങ്ങിയെത്തണമെന്ന്

അകലെനിന്നെങ്ങാന്‍

അറിയിപ്പ് വന്നപോല്‍

കിനാപമ്പരങ്ങളില്‍ കാറ്റഴിയും

മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍

മണ്ണിന്റെ വിങ്ങലില്‍

ഒരുപങ്കതോര്‍മ്മയ്ക്കായ് കൊണ്ടുപോകും

കാറ്റിവിടെയെന്നും പാടുന്ന പാട്ടില്‍

കേട്ടുമറന്ന ഏതോ വിഷാദഗാനം

നനഞ്ഞു നില്പുണ്ടെന്ന്

നിനക്കു ഞാനെഴുതിയതതുകൊണ്ടാണ്

ലോക്കല്‍ കര്‍ഷകനൊരു മിഡ്ഡില്‍ക്ലാസ്സ് ചരമഗീതം

തൊടിയില്‍ വളരാത്തവണ്ണം

രുചികളെ വളര്‍ത്തരുതെന്ന് പറഞ്ഞത്

ആര്‍ക്കുമിതുവരെ ദഹിച്ചിട്ടില്ല

സവാളയും കാബേജും

സ്വര്‍ണവും വെള്ളിയും പോലെ

മുറ്റത്ത് കിളിര്‍ക്കാത്ത ഓഹരികളിറുത്തെടുത്ത്

കമ്പോളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയപ്പോള്‍

കുന്തം വിഴുങ്ങി നിന്നവര്‍ക്കു ഞാന്‍

ഒരുമൂട് കപ്പ പിഴുത്

ഒരുപിടി മുളകും

മുറ്റത്തെ പുളിമരം കുലുക്കിയിട്ടതില്‍നിന്ന്

അഞ്ചാറല്ലിയും നല്‍കി

എരിവും പുളിയുമായി

പുഴുങ്ങിതൂവിയ വിശപ്പില്‍

എന്നിട്ടുമിറ്റ് ഉപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല

അതങ്ങനെയൊക്കെയേയാവൂയെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍

എനിക്കൊട്ടൊരു തുള്ളി

കണ്ണീരും വന്നില്ല

ഉള്ളിലൊരുമുറി

ചേര്‍ത്തടയ്ക്കാന്‍ മറന്നുപോയതാണ്‌

ആര്‍ത്തികള്‍ പലവട്ടം
തള്ളിത്തുറന്ന പാളികളില്‍നിന്ന്
കുറ്റിയും കൊളുത്തുമെല്ലാം
എന്നേ അടര്‍ന്നുപോയതാണ്‌

ആരുമിനി വരാനില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
ഇറക്കിവെക്കാതെ ചുമക്കുന്ന
മണ്‍കുടത്തിലെ വെള്ളവും
ചില്ലുവിളക്കിലെ വെട്ടവും
പണ്ടേ വറ്റിപ്പോയതാണ്‌

ഇരുളുകൊണ്ടും നാണം മറയാതെ
ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട വിരി
അങ്ങിങ്ങഴിഞ്ഞ നിലയില്‍
വിയര്‍പ്പുണങ്ങിയ കിടക്ക
അശ്ളീലമായി മയങ്ങിപ്പോയതാണ്‌

തുറന്നുവിട്ടാലും
ഇറങ്ങിപ്പോവാനാവാതെ
കറങ്ങിമടുത്ത കാറ്റ്‌
പങ്കയില്‍ തന്നെ കെട്ടിത്തൂങ്ങി
പലകുറി മരിച്ചുപോയതാണ്‌

എന്നിട്ടും
ചാരാന്‍ മറന്ന വാതില്‍ക്കല്‍
ആരോ വന്നൊന്നെത്തിനോക്കുമ്പോള്‍
ഉള്ളിലൊരു മുറി പിന്നെയും
അതിന്റെ കുഴിമാടത്തില്‍ കിടന്ന്
എന്തിന്റെയൊക്കെയോ
ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്‌ സ്വപ്നം കാണുകയാണ്‌

കണ്ണുകള്‍
തിരുമ്മിയടക്കാന്‍ മറന്നു പോയതാണ്‌